حرف دل

حرف دل را می زنم، همراز نیست

                               آه و فریادم فقط آواز نیست

پیش رویم آسمان گسترده است

                              آه، اینک فرصت پرواز نیست

مدتی از رفتن پایان گذشت

                         مثل اینکه حرفی از آغاز نیست

در میان جاده ای وا مانده ام

                       در شگفتم، جاده دیگر باز نیست

شکوه هایم دفتری از آسمان

                   حرف دل هم خالی از ایجاز نیست.

وای ، باران ،

باران،
شیشه ی پنجره را باران شست.

از دل من اما ،

چه کسی نقش تو را خواهد شست ؟

آسمان سربی رنگ ،

من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ .

می پرد مرغ نگاهم تا دور ،

وای باران ،

باران ،

پر مرغان نگاهم را شست.

خواب رویای فراموشیهاست!

خواب را دریابم،

که در آن دولت خاموشیهاست.

من شکوفایی گل های امیدم را در رویاها می بینم،

و ندایی که به من می گوید:

گر چه شب تاریک است ، دل قوی دار ، سحرنزدیک است

باران
شیشه پنجره را باران شست.

نيمه شب آواره وبي حس وحال

     درسرم سوداي جامي بي زوال

پرسه اي آغاز كردم درخيال

      دل به يادآورد ايام وصال

دل به ياد آورد اولين باررا

     خاطرات اولين ديدار را

دامنش شد خوابگاه خستگي

          اين چنين آغاز شد دلبستگي

آمد وهم آشيان شد بامن

        همنشين وهمزبان شدبامن

 گفتگوها بين ما آغاز شد

 گفت در عشقت وفادارم بدان

                   من تو را بس دوست ميدارم بمان

روزگار اما وفا باما نداشت

             طاقت خوشبختي مارانداشت

پيش پاي عشق من سنگي گذاشت

                  بي گمان از مرگ من پروا نداشت

آخر اين قصه هجران بود وبس

               حسرت ورنج فراوان بود وبس

يارمن رااز جدايي غم نبود

           برسر پيمان خود محكم نبود

 سهم من از عشقم بجز ماتم نبود

 بامن ديوانه پيمان ساده بست

               ساده هم آن عهد وپيمان را شكست

بي خبر پيمان ياري را شكست

        اين خبر ناگاه پشتم راشكست

آن كبوتر عاقبت از بند رست

          رفت وبا دلدار ديگر عهد بست

این سفرنامه‌ی شب رنگ، مرا خواهد کُشت

میله‌های قفسِ تنگ مرا خواهد کُشت

با دلِ ساده‌ی یک کودک و دستان لطیف

بازیِ خنجرِ نیرنگ، مرا خواهد کُشت

ناله‌ی گم شده در سینه‌ی دودی غبار

بی‌گمان از دل فرسنگ مرا خواهد کُشت

گریه‌های تو مرا می‌برد اندر دلِ موج

موج در بین دوتا سنگ مرا خواهد کُشت

اینهمه خلق چرا صرف به تو زل زده اند؟

چشمِ های تو به آهنگ مرا خواهد کُشت

***

آه از این شهرتِ  بی همتی وعزتِ نفس

عصرِ بی تلخه و بی ننگ مرا خواهد کُشت

پیغام 

چون درختی در صمیم سرد و بی‌ابر زمستانی
هر چه برگم بود و بارم بود
هر چه از فرّ بلوغ گرم تابستان و میراث بهارم بود
هر چه یاد و یادگارم بود
ریخته است

چون درختی در زمستانم
بی که پندارد بهاری بود و خواهد بود
دیگر اکنون هیچ مرغ پیر یا کوری
در چنین عریانی انبوهم آیا لانه خواهد بست ؟
دیگر آیا زخمه‌های هیچ پیرایش
با امید روزهای سبز آینده
خواهدم این سوی و آن سو خَست ؟

چون درختی اندر اقصای زمستانم
ریخته دیری ست
هر چه بودم یاد و بودم برگ
یادِ با نرمک نسیمی چون نماز شعله‌ی بیمار لرزیدن
برگِ چونان صخره ی کرّی نلرزیدن
یادِ رنج از دستهای منتظر بردن
برگِ از اشک و نگاه و ناله آزردن

ای بهار همچنان تا جاودان در راه!
همچنان تا جاودان بر شهرها و روستاهای دگر بگذر
هرگز و هرگز
بربیابان غریب من
منگر و منگر
سایه‌ی نمناک و سبزت هر چه از من دورتر، ‌خوشتر
بیم دارم کز نسیم ساحر ابریشمین تو
تکمه‌ی سبزی بروید باز ، بر پیراهن خشک و کبود من
همچنان بگذار
تا درود دردناک اندهان ماند سرود من

عشق یعنی بعبارتی کشیدن انتظار عشق یعنی بعبارتی که ماندن، نه فرار اگه تو انتظار کشیدنات معنی عشق رو فهمیدی بدون که عشق پاکی داری اگه توی انتظار به مشکل برخورد کردی و فرار نکردی و موندی بدون که یه دل داری که وسعتش از زمین تا حریم کبریاست

شمع سوزان توام اينگونه خامو شم نکن در کنارت نيستم اما فراموشم نکن

..................................................................................

........................................................................................

نه از رومم نه زنگم من آن بیرنگ بیرنگم 

   بیا بگشای در. بگشای که دلتنگم

  حریفا. میزبانا. میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد

                                                                         "مهدی اخوان ثالث"

..............................................................................